Saturday, May 31, 2014

बलात्कार

आपके बर्गर में दफ़नाया जानवर,
उस बर्गर के बन का गेहूं,
उस बन पर लगे तिल,
उसके साथ आते ड्रिंक का पानी,
भाभीजी (सॉरी!) की फ़्रेन्च फ़्राइज़ का आलू,
आलू को फ़्राई बनाता तेल,
उन्हें परोसता हेल्पर,
टेबल पोंछकर आपको बैठाता वेटर
बाहर आपकी गाड़ी संभालता वैले,
घर पर बच्चे संभालती आया,
घर संभालता वॉचमैन,
और आपके पुरखे भी...
... सभी उन गाँवों से आये हैं,
जहां की बेटियां लुटकर लटकती हैं,
तो आपका ख़ून नहीं ख़ौलता.
कूल, हां!

Monday, May 12, 2014

माकडमेवा...

दादर स्टेशन. रात्रीचे 10.
ती दिसली. भुकेली. वैतागलेली. गरीब.
टोपलीतली करवंदं विकली जात नव्हती.
लांबची लोकल पकडायची असणार...
.
विचारलं- "काय गं, कशी दिली करवंदं?"
"धा ला वाटा, सायेब!"
काळीभोर रसरशीत करवंदं खुणावत होती.
म्हटलं "दे. चार वाटे!"
.
दिव्यांच्या अंधुक उजेडात पाहिलं.
तिचे खपाटीला गेलेले डोळे विस्फारले. gasp emoticon
तिला गदगदून आलेलं असावं.
.
तिची टोपली माझ्या पिशवीत रिकामी झाली.
मी जड पावलांनी निघालो.
ती हिरकणी लेकरू कमरेला मारून उडत्या पावलांनी निघाली.
खोपोलीकडचं तिचं गाव, घरच्यांची जेवणं, पहाटे पुन्हा करवंदं तोडायची...
... तिचा दिवस संपलाच नसावा.
.
खोपोली लोकल लागली होती.
मी पहिल्या वर्गात चढलो.
ती सामानाच्या डब्यात हरवली.
.
'लेडीज़-फर्स्ट'च्या गजांपलिकडे,
दुसर्‍या चॅनलमधली मैत्रीण उभी होती.
हातातली पिशवी बघून विचारलं,
"आज बरंच काहीतरी घेतलेलं दिसतंय!"
.
मी गजांपलिकडून द्रोणभर करवंदं ऑफ़र करत म्हणालो...
"... हो! करवंदं!"
लोकलमधल्या खणखणीत उजेडात मैत्रिणीचे डोळेही विस्फारले. gasp emoticon
फेरीवालीसारखेच!!!
.
मग कळलं...
ते 'गदगदून येणं' नव्हतं.
तो 'यडा की काय!' असा अभिप्राय होता. :D :D

Sunday, December 13, 2009

'शब्देविण संवादू, दुजेविण अनुवादू!'

मित्रहो,

ब्लॉगचं डबकं करून ठेवल्याबद्दल मंडळ दिलगीर आहे (शेवटी ब्लॉग हा आपल्या मेंदूचा प्रातिनिधिक तुकडाच की हो! आता मेंदू 'डब(कं)घाई'ला पोचल्याबद्दल मी स्वत:चाही दिलगीर आहे)

पत्रकारितेतल्या आयुष्यात स्वत:पुरती उत्स्फूर्तता आटते आणि स्वत:पुरते शब्दही. सगळे अनुभव नुसते रिचवतो. वर्णन जमेनासं झालंय म्हणून आता प्रयत्न डोळ्यांवाटेच बोलायचा.

इथे काही मित्र तुमच्या भेटीस आणत आहे. प्रस्तुत जमात ही बालपणापासून मित्र झालीय. ह्या मित्रांची भाषा येत नसली तरी कळते हे आमच्या 'संवादावरून' कळेलच! :)



ह्याच पशुरुग्णालयात दत्तक घेतलेलं हे 'मूल'. साहेब पिसासारखे हलके असले तरी ह्या खांद्यांना, त्याच्या विश्वासाचं वजन जाणवत होतं. त्याच्या पिंजर्‍यात लालभाई माकडं पण होती. रंगभेदाचा बळी, घाबरलेला, उकाड्याने हैराण- माझ्या फुंकरीची मजा अनुभवणारा, भीति असह्य होऊन बिलगणारा- हा काळू. 'मूल' अशासाठी की 'हा माझ्यावर गेलाय' असा अभिप्राय ९०% मित्रांनी दिला आहे! :)



असा हा 'शब्देविण संवादू' आमचे कॅमेरामन नितिन अहिरे ह्यांनी टिपलाय. मानवी कलकलाटापेक्षा कधीकधी ह्या गप्पा खूप थंडावून जातात! :)

सस्नेह,
योगेश

Saturday, April 25, 2009

निळाई...




अमेरिकेतले माझे स्नेही मयुरेश बाजी चांगले फोटो टिपतात. तिथल्या अशाच एका गुफेतल्या तळ्याचा हा फोटो त्यांनी दाखवला. गुफेत किर्र अंधार असल्याने निळा प्रकाश कृत्रिम आहे- पण कविता करायला काय जातंय? :D

आकाश वितळले...
आणि पसरले...
फुटे निळाईस पान्हा...

घुमतो "सोऽऽहं" नाद अनाहत...
वसला येथे कान्हा?

ही झाक निळी...
की भरुनि आलेला राधेचा डोळा?

का कंठ दाटला नील झळांनी...
सांबाचा हा भोळा?

मिठीत निळ्या ह्या...
हरवू दे मज निळ्या मंडपाखाली...

गात्रं निळी...
अन् लाज निळी...
अन् निळी-निळी दे लाली!


(Shall soon replace this poem and text with a much better photofile, with the text merged in the picture.)


Saturday, January 24, 2009

काटकसर

कोकणस्थ बुडबुड्यांची कृती-
साहित्य: 1)कुठल्याही उद्यानाबाहेर-बीचवर बुडबुड्यांच्या साबणाची मिळणारी डबी,
2) कोकणस्थांचेच दात, कोकणस्थांचेच ओठ.

कृति- १) द्रावणात बुडबुड्याची नळी टाकून वर घ्यावी, साबणाचे जादा थेंब झटकून डबीत पाडावेत.
२) हळूवार फुंकर मारावी. एका फुंकरेतून ५० बुडबुडे सहज निघतात.
३) त्यातला सर्वात मोठा बुडबुडा हेरून पुन्हा नळीने धरावा. तो लहान होत होत परत नळीच्या तोंडावर पापुद्रा बनवतो.
४) ह्यातूंन बुडबुड्यांचा नवा घाणा काढावा. आधीच्या घाण्यातले शक्य तेव्हढे बुडबुडे वाया घालवू नयेत. हा प्रकार देशस्थ दर्शकांना विशेष आवडतो.


:D

Monday, November 24, 2008

एक अपूर्ण पसायदान

प्रेमाला उपमा नाही...
उपम्यातल्या खवट दाण्यासारखा एखादा दिवस येतो...
सगळ्याच उपमा बिघडतात...

दगडाची भिंत चालवता येते,
पण दगडी ह्रदय पाझरत नाही...
रेडाही वेद वदतो,
पण ते तीन शब्द काहींना हंबरताच येत नाही...

आपण अज्ञानेश्वर बनतो...
शिळेचं दार लावून घेतो...
आठवणींची मुळं उगवतात...
गळ्याचा विळखा घेतात...

पुढे कुणीतरी ही मुळं सोडवायचा प्रयत्न करतं...
त्या समाधीचे गोडवे गायले जातात...
पण ह्या समाधीला छळतेच
- अपूर्ण पसायदानाची अपूर्ण भैरवी...
आणि काळोखातला शुकशुकाट.

Monday, August 25, 2008

मानसीचा चित्रकार...

हे नवीन व्यसन- Facebook वरच्या 'ग्राफ़िटी'चं. एका वेळी एकाच छटेचा ब्रश वापरता येतो. Photoshop च्या सोयी नाहीत. माऊस पण खूप त्रास देतो. तरीही अक्षर जसंच्या तसं ठेवायचा आटोकाट प्रयत्न केला आहे....
ही चित्रं टप्प्याटप्प्याने घडतांना पहायला play बटणावर क्लिक करा.

१) रुक्मिणीची व्यथा








२) भय इथले संपत नाही, मज तुझी आठवण येते...






Monday, August 11, 2008

वंदे मातरम!

वेदमंत्रों से है बढ़कर वंद्य वंदे मातरम!

मंत्र से एक मुल्क मुर्दों का हुआ था उठ खड़ा,
निर्दयों से शांतिवादियों का था पाला पड़ा,
अब निहत्थों को मिला था शस्त्र वंदे मातरम!


मां की रक्षा के लिए थी यज्ञ की ज्वाला उठी
लाखों वीरों ने चढ़ाई उसमें अपनी आहुति
आहुति से सिद्धि पाया मंत्र वंदे मातरम!

मंत्र यह जिसने बनाया जिसने गाया और जिया
हर हुतात्मा देव बन कर स्वर्ग को भी पा गया
आरती में उनकी गाएं गीत वंदे मातरम्!

-Yogesh
(A tranlsation of a Marathi song based on Vande Mataram)

Saturday, July 26, 2008

ऑफ़िसातलं 'वर्‍हाड'.


'वर्‍हाड'ची ही क्लिप चालवत तिच्याबरोबरच हा उतारा वाचावा. ह्या संवादातील कर्मचारी निव्वळ काल्पनिक असून वास्तवातील कुठल्याही व्यक्तीशी हिचा संबंध नाही. (असल्यास माझंच दुर्दैव!)


"वन्सं!! वन्सं!!! वन्सं!!!!"
गेली तिकडे... गेली ना?!
अगंऽऽऽ आजिबात कामाला हात लावत नाही!


नुसतं ह्या desk वरून त्या desk वर... त्या desk वरून ह्या desk वर! गुरुगुरुगुरु हिंडती अन भासवती, कामाचे डोंगर उपसायली! पण आपल्याला बोलता येत नाही ना? तोंड धरून बुक्क्यांचा मार चाललाय चॅनलमध्ये. सांगता कुणाला? सांगता कुणाला?? कसेतरी दिवस काढायचे, झालं! फार कंटाळले ह्या ब्यूरोत मी, शप्पत खोटं नाही सांगत! दिल्लीला रोज मेल टाकते, मला उचला! तेही कुठे रजा टाकून गेलेत कुणाला माहिती!!

... अजिबाऽऽत काम करत नाही!!

... बरं, बोलायला जावं तर नाकावर माशी बसू देत नाही! स्वभाव तर माहितेय तुला कसाय... बोललं की 'फुस्स'... बोललं की 'फुस्स'... बोललं की 'फुस्स'! अगं काय? हीच जगात एक सीनिअर आहे की काय? सीनिअर झाली म्हणून डोक्यावर मिरी वाटायची की काय? वा गं बाई वा, असं कसं? एव्हढं मोठं चॅनल आणि ब्यूरो म्हटल्यावर प्रत्येकाने थोडं-थोडं तरी काम केलंच पाहिजे की नाही? एकट्या रिपोर्टरने किती म्हणून मरमर मरायचं? त्याला काही मर्यादा आहेत की नाही शेवटी? एकत्र डेस्क म्हटल्यावर प्रत्येकाने थोडं-थोडं काम करू नाही? वा गं बाई वा! असं कसं?

... आता तुला मी परवांचीच गोष्ट सांगते, बॉस अन् मी उभे होतो, coffee machineशी गप्पा मारीत! मी त्यांना म्हटलं, म्हटलं मी, मला नाही राहवलं... "तुमची जूनिअर आणि आमची सीनिअर झाली म्हणून डोक्यावर धोंडा फोडायला सांगता का? का दगड फोडायला सांगता?!" आपला हक्काचा बॉस म्हणून मी त्यांना सांगायला गेले! अन् काही नाही गं, काय म्हनलं ना, बूमची शप्पथ घेऊन सांगते-- "तुम्ही तिला समजावून का नाही सांगत हो?! एखादा input नसला, तर तो घेऊन ठेवायला सांगा, एखादी टेप असली तर ingest करायला सांगा, एखादी इंगिल्श बाइट paradub करायला सांगा! तेव्हढाच कामाचा भार हलका होतो!" आपला हक्काचा बॉस म्हणून मी त्यांना सांगायला गेले...

... सांगितल्याबरोबर मला म्हनले- "गप, बोलू नको!! गप, बोलू नको!! गप, बोलू नको!!" इतकं बोलले बाई मला भडंभडं!! आपला हक्काचा बॉस म्हणून मी सांगायला गेले तर आपलं मेलं सोंग असं... आपलं नशीबच फुटकं... जिथं हात घालायला जावं तिधं भोकं निघाया लागलेत! तरी कॉलेजमध्ये placement incharge ला म्हनले होते मी, "मला ह्या चॅनेलमध्ये देऊ नका!" पण त्यांनी माझ्या पाठीवर (?!) हात फिरवू फिरवू मला सांगितलं, "मोठ्ठं चॅनल! मोठ्ठं चॅनल!!" हे-- मोठ्ठं चॅनल!! बडा घर अन पोकळ वासा!!

आजिबात काम... धृ

बरं, कामाचं काही नाही- कामाने कुणी झिजणार आहे का लुळंपांगळं होणारे? मला कामाचं काही नाही वाटतं. हिचं कसंय? काम तर काही करायचं नाही, पण चांगलं काही झालं, की मोठेपणा सगळा आपल्याकडे घ्यायचा! कोणाला सांगणारे गं मी? मरमर आपण मरायचं आणि मोठेपणा हिने घ्यायचा! आता परवाचीच गोष्ट सांगते-

१) आपल्या बुलेटिनला स्टिंग ऑपरेशन झालं... स्टिंग... स्टिंग ऑपरेशन गं! हं?! अगं, झालं का नाही? एकतर व्हय तरी म्हन नाहीतर न्हाय तरी म्हण! झेंडू फुटल्यासारखी पाहतेस काय माझ्याकडं? अन तिला घाबरता का गं एव्हढं, मी आहे ना!! (फक्त ती आली की सांगा!)... परवांच्या बुलेटिनला स्टिंग ऑपरेशन झालं, ही सगळीकडे सांगत सुटली, "माझ्यामुळं स्टिंग ऑपरेशन झालं! माझ्यामुळं स्टिंग ऑपरेशन झालं!!" हिच्यामुळं कॅमेरामनचं टाळकं फुटलं!

२) आपल्या business desk च्या पोरीला जर्मनीची फ़ेलोशिप मिळाली, ही बाई सगळीकडं सांगत सुटली, "माझ्यामुळं तिला फ़ेलोशिप! माझ्यामुळं तिला फ़ेलोशिप! माझ्यामुळं तिला फ़ेलोशिप!" हि-च्या-मु-ळं-ति-ला--फ़े-लो-शि-प!! 'ढ' मेली!! बरं, बातमी कवां सांगावी-कशी सांगावी ह्याला काही धारबळ? लोकांना Outlook वर mails पाठवू-पाठवू सांगायली!

३) यंदाच्या आठवड्यात TAM चा निकाला आला माय!! चॅनलचा TRP टरारून वर आला! ही बाई सगळीकडं गावात सांगत सुटली, "माझ्यामुळं TRP टरारून वर! माझ्यामुळं TRP टरारून वर! माझ्यामुळं TRP टरारून वर!" हि-च्या-मु-ळं- T-R-P ट-रा-रू-न- व-र!! टरटरी मेली!

Thursday, March 20, 2008

एकाच ह्या जन्मी जणु...

फिरुनी नवा जन्म... कृष्णधवल चित्रांना रंगवून-मिरवून आपली लाल करायचा मोह अखेरीस आज वरचढ ठरलाच. गेल्या काही महिन्यांत रंगवलेली जुनी चित्रं आज परत मांडत आहे.

सुलोचनाताई



















'हात नगा लावू माझ्या साडीला'














दिल अपना और प्रीत परायी (मीनाकुमारीच्या चेहर्‍यावर वेगवेगळ्या ठिकाणी पडणारा उजेड दाखवायचा प्रयत्न- कितपत जमलाय?)













साहिब बीवी और गुलाम (On second thoughts, गुरुदत्त च्या कुडत्याचा रंग मलाच नाही आवडला. पेल्यातली दारू रंगवणं मीनाकुमारीच्या साडीपेक्षाही अवघड होतं.)
















शुभा खोटे. [कोण म्हणेल ह्याच 'एक दूजे के लिए' मध्ये आहेत?! :) ]
[ह्या चित्राने खूप त्रास दिला... ऊन रंगवणं, झुडुपं रंगवणं ह्याला खूऽऽप वेळ लागला.]

अ जू न चि त्रं आ हे त... ल क्ष ठे वा!

Wednesday, March 19, 2008

एक परीक्षण उशिराने... च् च्!!



Research म्हणजे प्रसंगांची chronological मांडणी, वंशवृक्ष आणि नातीगोती ह्यांचे शाॅर्ट नोट्स इतकंच?
प्रसंगांची मांडणी करतांना थोडी common sense दाखवावी ना!!

१) अकबरला आणि अख्ख्या दरबाराला भर गोंगाटात जोधाच्या अंत:पुरातलं भजन ऐकू येतं आणि आपला हीरो चक्क दरबार सोडून आतमध्ये येतो! दोनतीन बुरूज आणि तटबंद्यांपलिकडेही ऐकू यायला त्याकाळी तंत्रज्ञान पुढारलेलं नसल्याने एव्हढ्या अंतरावर तयार गळ्यातून निघालेली अज़ानच ऐकू जाईल असं वाटतं.
जोधाच्या फुफ्फुसांत इतकी ताकत भलेही असो- इतक्या volume चं भजन गातांना तिच्या गळ्याच्या-कपाळाच्या शिरा अगदी नॉर्मल?!

२) राणी म्हणून चांगली असो, पण 'जोधा बच्चन' स्वयंपाकीण म्हणून उधळी दिसतेय. बावर्चीखान्यात भाज्यांचा ढीग पाहून मॅडम गावजेवण घालतील असं वाटलं, पण तितकं अन्न आणि इला अरुणचं रक्त आटवून ती फक्त सात-आठ पातेली रांधून घेऊन आली?!

वरून अकबरला म्हणते- "उसे मत खाईये!! "(ढॅण्टढॅण!!)
"उसमें नमक कम है!!" (सतारीची लकेर आणि हास्यकल्लोळ!!)

(आमच्यात वाढायच्या आधीच हे तपासून घेतात बरं! )

३) ज्या काळात नवरे लढाईला गेल्यावर बायका पडद्यांआड जोहाराची तयारी करून बसत, तिथे जोधाराणी घोड्यावर बसून रणांगणावर आलेल्या दाखवल्याय्त!

४) समशेरीचा रियाज़ करतांना बिनचिलखताची माणसं लोखंडी समशेर चालवतात- यह बात हज़म नहीं हुई!


५) पाचसहाशे माणसांना 'अज़ीम्-ओ-शान शहनशाह' ह्या ओळी एकाच यमकात एकाच वेळी सुचतात हेही विनोदी वाटतं खरं- गाण्याचे शब्द त्याला पार्श्वसंगीताच्या category साठी योग्य ठरवतात- 'जश्न्-ए-बहारा' आणि इन 'लमहों के दामन में'- ही गाणी पण तर अशीच वापरलीत ना? पार्श्वसंगीतासारखी?

Gowariker! You too? 'स्वदेस' किंवा 'लगानच्या' काल्पनिक पात्रांना हे ट्रीटमेंट ठीक आहे, पण ऐतिहासिक पात्रांनी काय हत्तीघोडी मारलीत?

नितिन देसाई, किरण देवहंस आणि तनिष्कच्या सुवर्णकारांना टाळ्या!!

ऋतिकचा अभिनय बरा जमलाय, ash did best possible justice to her role - तसंही ही मंडळी काहीही (नाही) नेसलं तरी देखणी वाटतात्- कास्टिंग फ़ूलप्रूफ़्- UTV चा खर्च (बहुतेक) वसूल... अजून काय हवंय?

6) अजून एक चमत्कार!! 'ख़्वाजा मेरे ख़्वाजा' मध्ये हार्मोनियम ऐकू येतो. मात्र हार्मोनियम १९व्या शतकात भारतात आला.

नौशादजींनी मुघल्-ए-आज़म मघ्ये असला काही लोच्या नाही होऊ दिला.

B&W चित्रपट होता तरीही के. आसिफ़ने रंगांच्या निवडीत आळस नाही केला हे चित्रपट रंगवल्यानंतर सिद्ध झालं! आपली पिढी कुठल्या रीसर्च च्या गोष्टी करते?


----

हे आधी लिहायला आवडलं असतं, पण first day-first show जाता यावं अशी सवड नाही, आणि परीक्षणं लिहायचा पगार नसल्याने आपण त्या भानगडीत कधी पडत नाही. (तसंही हे परीक्षणाच्या व्याख्येत बसत नाही)

(इतकं असूनही) चित्रपटाला ३.५ तारे. (डोळ्यांसमोर बरेच!!)


Sunday, March 09, 2008

माझ्यात दडलेलं मूल

Valentine's day झाला, आम्ही नाही पाहिला! Women's day झाला, आम्ही नाही पाहिला (कशाला पाहणार? मी तर male chauvinist वराह!!)

...मात्र सध्या दिन-दिन बालदिन (दिन दिन दिवाळीच्या चालीवर) जगत आहे...

लिफ़्टमध्ये शिरतांना/बाहेर पडतांना बरोबर कुणी नसलं की उगाच कार्टूनगिरी करायची हुक्की येते...

१) लिफ़्ट चं दार उघडतांना ते जणु आपल्या शक्तीने उघडतंय असा अभिनय करायचा-- लिफ़्टचं दार 'फाडून' उघडल्यासारखं. :)
२) लिफ़्ट मध्ये उडी मारून शिरायचं
३) लोकलच्या दारात शिरत असल्याच्या आवेशात-अभिर्भावात शिरायचं
४) आपल्या मजल्याचा बल्ब जळू लागला की लिफ़्टच्या दाराशी अश्या रीतीने कलंडायचं की जणु आपल्या पडण्याला मोकळी वाट देण्यासाठीच साठीच लिफ़्ट उघडतेय.
५) लिफ़्टमध्ये एकटा असलो की बकरीताना/बिजलीताना, कधी जमले नसते असे तत्कार किंवा पदन्यास करायला खूप मजा येते!! संगीतकलेची तितकीच 'शेवा'... ह्यॅ ह्यॅ ह्यॅ!!

[देवाला दिव्य दृष्टि आहे. मी जेव्हांजेव्हां अशा stunts च्या इच्छा दाबल्या आहेत, लिफ़्ट च्या दारापलिकडे बॉस किंवा वरिष्ठ सापडले आहेत. :). अनिल अंबानीचे कर्मचारी ह्या आनंदाला मुकले आहेत. त्यांच्या लिफ़्ट्सची फरशी सोडली तर अख्खी लिफ़्ट काचेची आहे. लिफ़्टचा तळही काचेचा असता तर लोकांचा तळ फाटला असता.]
---

Friday, February 08, 2008

"तुम जूझो!"

"सर, मुझे पहचाना?" कहता चौखट पर वह आया,
कपड़े उसके मटमैले थे मुखड़ा था कुम्हलाया

पलभर बैठा, मुसकाया और नज़रें उसने उठाईं,
बोला, "घर में अतिथि बनकर गंगामैय्या आयी!

नैहर लौटी दुल्हन जैसी आंगन में वह खेली,
साथ में ले गयी बहुत कुछ, बस, बीवी को वह भूली.

चौखट धंस गयी, बुझ गया चूल्हा, पीछे कुछ भी न छोड़ा,
जाते जाते मगर रखा पलकों में पानी थोड़ा.

हम दोनो अब उठा रहे हैं जो भी गया था रौंदा,
कीचड़ में अब बसा रहे हैं फिर एक नया घरौंदा.
"

ज़ेब टटोली मैंने तो वह खड़ा हुआ और बोला,
"पैसे न दें सर, आया हूं मैं खुद को पा के अकेला

कमर नहीं टूटी भले ही हुआ हो सब बरबाद,
कहें मुझे "तुम जूझो!!", मुझे बस दें यह आशीर्वाद!!"


-- कुसुमाग्रज की मूल मराठी कविता का भाषांतर

Friday, October 12, 2007

ह्रदयाची गाणी...

सरणार कधी रण...

काय छळतं हे गाणं!! मे महिन्यात पन्हाळा पाहिला होता. चक्क धुकं, किर्र अंधार पडू लागलेला... दूरदूरपर्यंत एक मरगळ ज्वालामुखीच्या राखेसारखी पसरली होती.

'शिवकल्याणराजा'ची गाणी कंपोज़ आणि अरेंज करायला बाळासाहेब आणि मोहिलेसाहेब प्रत्यक्ष इथे गेले असतील का? की पन्हाळ्याचं ते एक दर्शन आयुष्यभर छळत राहिलेलं पुरतं?

दिल्लीतल्या घराच्या खोलीत हे गाणं ऐकलं, परत पन्हाळ्यावर पोचलो. शुद्धीत आलो तेव्हा व्हायोलिन-तानपुरा आणि लॅपटॉप ह्या तीन दगडांच्या चुलीवर हे गाणं शिजवून परत परत चाखलं... अजून भूक ओसरली नाहीय.

बाळासाहेब, हॅट्स ऑफ़ टू यू!!

Thursday, October 11, 2007

निष्कांचन

लोहाचा तुकडा धरुनी
मी वणवणलो फत्तरांत,
पाषाणांचा डोंगर केला
परिसासाठी आक्रांत

बसल्या पायाला ठेचा
दगडांमाजी मज खूप
होते चिवट दगडांसम
परि सोन्याचे अप्रूप

परिसाच्या शोधापायी
खंडीनी वेचले खडे
अन वेचले आयुष्य
पण परिसस्पर्श ना घडे

मज माझे म्हणती वेडा
दगडांमध्ये मी दंग
परीसामागे पळतो मी
निर्वस्त्र आणि भणंग

मग मरता मरता हाती
तो लोहगोल पाहिला
पण हाती बघता सोने,
अश्रूंचा पाट वाहिला.

हळहळलो दुर्भाग्याला
दुखले दगडांचे घाव,
परिसास न पाहू शकली
माझी सोन्याची हाव.

निष्कांचन सडते आहे
माझे थडगे घाणीत,
आणि तो परीस बिचारा
हरवला त्या खाणीत.

Tuesday, August 28, 2007

ताज़ा जानकारी...

१) परवां मला तीन वर्षांनी हस्तलिखित टपाल मिळालं. दर्शनाचं... दर्शना माझी बीएस्सी पासूनची वर्गमैत्रीण. ओडिसी अप्रतीम करते, अभ्यासात खणखणीत आहे. रेकॉर्ड बुक्स पूर्ण करणं असो, ग्रूप की जान च्या सगळ्या भूमिका पार पाडणं असो... दर्शना अगदी पुढे!! तिची राखी आली होती.

आम्ही सगळे मित्र पूर्वी एकमेकांना हातांनी लिहिलेली पत्रं पाठवायचो... ईमेल जुनी कल्पना झाली तरीही... मला आठवतं, मी एक लिफ़ाफ़ा भरून माझ्या पाऊण डझन मित्रांना पत्रं पाठवायचो, आणि एका लिफाफ्यातच सगळ्यांची उत्तरं यायची. मुंबईच्या चाळीचे दोन मजले धावत उतरून-चढून ती पत्रं वरती आणून धापा टाकून व्हायच्या आधीच पाकीट फोडून वाचायला सुरुवात करायचो. इतका नॉस्टॅल्जिक होतोय ना आत्ता! आमच्या निष्पाप, भोळ्या (आणि थोड्या बावळट आणि येडचॅप दिवसांचीही) आठवण ताजी होते.

२) काल नारळीपौर्णिमा. आमच्या दिल्ली मराठी गॅंग ने नारळीभाताचा बेत रचला होता. अप्रतीम जमून आला! मुख्य म्हणजे पोटभर भात बनूनही नारळाचा कीस शिल्लक होता. मग निघतांना सगळ्यांना Goodbye कीस दिला! :)

३) हिंदी डेस्कवरच्या सहकारी मित्रांचं मराठी प्रशिक्षण अगदी मजेत चाललंय, नवं शिकलेलं वाक्य, "माझम काही चुकलम असेल तर माला कडवने!" मुंबई ब्यूरोतनं कॉल केलेल्या एका-दोघांना सुखद धक्का. गरिमाला शिकवलेलं वाक्य... "तुमचम आपलम काहीतरीच!!" :)

आता गणेशोत्सवाकडे डोळे लागले आहेत. घरात दोन पुणेरी पगड्याही आहेत!! टुकटुक!!

४) "येणार... येणार... म्हणून चर्चेत असलेला ऑरकुटचा नवा लुक अखेरीस दिसू लागला. ह्याचा एकमेव फायदा हा, की निदान दोनतीन दिवस तरी "हे ऑरकुट" असं लक्षात येऊ न देता ऑफ़िसातूनही पाहता येईल!!

Friday, August 03, 2007

निराश्रित...

त्या सांजसावल्या गूढ, पारावर भेटून गेल्या,
शून्यात कुठवरी दूर त्या मजला रेटून गेल्या...

मी त्या शून्यातून चालत शून्याच्या काठी आलो,
शून्याच्या लाटेवरती, शून्यात चिंब मी झालो.

दूर पसरली होती, तेथे तिमिराची कुरणे,
तिमिर-लतांतून आली, मजवर तिमिराची किरणे.

मग तिमिराच्या ओटीत, नक्षत्र असे सांडले,
काळोख्या त्या कुरणाशी, ते चमचमचम भांडले.

त्या कल्लोळाला भिऊनी स्मरल्या परतीच्या वाटा,
पण वाटेवरती सयेचा मज खचकन रुतला काटा.

मी परतलो पारावर, पण पार पेटला होता,
अन झगझगत्या तिमिरावर त्या - धूर दाटला होता.

दिपलो त्या लोळाने, अन पडलो मग मी उघडा,
मजला लपवाया माझा, तेजाशी वेडा झगडा.

शून्याच्या काठी मजला आहे तिमिराचे छत्र,
परि डोळ्यांमध्ये शिरूनी, मजला छळते नक्षत्र.

-योगेश

Saturday, July 28, 2007

Hopelessly hopeful... :)

Your password will expire in 15 days. Do you want to change it now?

च्यायला!! थट्टा आहे की काय? पंधरा दिवसांपूर्वीच तर बदलला होता!! आतापासून कशाला डोक्याला हा भुंगा?

छे... करू देत त्यांना प्रॉम्प्ट... आपण नाही बदलायचा! अरे!! ऑफ़िसचं टपाल वाचायचं की नवनवे पासवर्ड्स शोधत बसायचे?

हेहे... सगळ्यांच्याच कपाळावर आठ्या आहेत... नवीन पासवर्ड्स ठरवतांना मेंदू मुरगळतोच सगळ्यांचा... फोन नंबर, गावाचं नाव, आवडती शिवी, तमाम आजी-माजी-प्रियकर-प्रेयसींची नावं, आवडत्या रागांचे आरोह-अवरोह, कुत्र्यांची नावं, आवडत्या बुलेटिन्सची नावं, शिवाय ह्या सगळ्यांच्या स्पेलिंग्स चे उलट-सुलट कॉंम्बिनेशन- हुश्श... सगळ्यांचं सगळं वापरून झालंय... आता सगळेच कुठेतरी वैतागलेलेत...

पण लेकाहो, (सॉरी. लोकहो) पासवर्ड संपायची तारीख म्हणजे महिनाअखेर... "तीन दिवसांत पासवर्ड गचकणार" च्या ऐवजी "तीन दिवसात तुमचा पगार होणार!! उगी उगी!!" असं का नाही वाचून पाहत कुणी? :)

कदाचित हा माझाच puppy dog दृष्टिकोन. संसारी एडिटर्सना महिन्याचे चार आठवडे अनुक्रमे गोल्डन वीक, सिल्वर वीक, ब्रॉन्ज़ वीक आणि 'रद्दी वीक'! :D

Wednesday, July 11, 2007

तर्पण...

आणखी चार मिनिटांत खार लोकल ला झालेल्या पहिल्या स्फोटाला एक वर्ष होईल...
जीव तडफडतोय... मुंबई ही सुद्धा एक गुरू होती... गुरूपौर्णिमेलाच हे व्हावं...
सुन्न मनाने मुंबईत मन फिरतंय...

देवा... माझ्या मुंबईला छान ठेव रे... नको छळूस तिला...

:(

Sunday, June 17, 2007

एका पित्याचे 'चिरंजीव' पत्र

आज पितृदिन... अब्राहम लिंकन ने हेडमास्तरांस लिहिलेल्या पत्राचा हा अनुवाद रात्री नऊच्या Fathers' Day special बुलेटिन साठी कवितारूपात लिहिला होता. १५ मिनिटांच्या डेडलाईनमुळे हात थरथरत होता, पण जमून गेलं.... आणि संपवतांना इतकं भरून आलं! :)

(हा मूळ पत्राचा अनुवाद नाही. वसंत बापटांच्या रूपांतरावरनं लिहिला आहे. :D
वरील इंग्रजी दुवा विद्या भुतकर ह्यांच्या सौजन्याने
)
__________________________________________________

मेरा लाल जानेगा कि सभी लोग इंसाफ़परस्त नहीं होते,
मगर उसे यह सिखाएं कि हर बदमाश के साथ, एक साधू भी इस दुनिया में आता है.
खुदगर्ज़ राजनेता भी होते हैं, वैसे ही जीवन लुटाने वाले नेता भी.
मैं जानता हूँ कि सब कुछ जल्दी में नहीं सीखा जाता,
पर उसे यह मालूम हो, के पसीने से सींचा एक सिक्का, लूट के खज़ाने से भी कीमती है...

...सिखाइये उसे- हार कैसे हज़म करें,
विजय के आनंद में हम, कैसे संयम धरें,
आप से हो सके, तो जलन से उसे बचाएं ,
सिखाइये मेरे बेटे को- खुशी कैसे मनाएं...
गुंडो से डरे नहीं, आसान है- उन से हारें नहीं...

खोलिए उस के लिए, किताबों के भंडार,
लेकिन उस को दिखाएं भी, कुदरत के शृंगार...
इन्हें जानने के लिए, दें मन को इत्मिनान,
दिखाएं भवरों की और परिंदों की उड़ान,
फूलों से महकी पहाड़ों की ढलान...

स्कूल में सिखाएं सुनना- अपने जमीर की पुकार,
झूठी तारीफ़ से बेहतर है, सीधी आयी हार...

गलत ठहरायी जाए तो भी- अपनी कल्पना अपने विचार,
इनका लें आधार, भले ही दुनिया मिलकर उसे कहे बेकार,
'जैसे को तैसे' के सीखे वह व्यवहार...

सिखाएं उसे...
सत्ता के चमचों की भीड से कैसे बचा जाए...
अपना अलग अस्तित्व, कैसे रचा जाए..
सुने सब जन की, पर करे वह मन की...

सिखाएं उसे, आंसू बहाने में कोई लाज नहीं,
बताएं उसे, साच पर कोई आंच नहीं...

सिखाएं उसे, मज़ाक का मज़ाक उडाना...

ताक़त और अक्ल बेच कर चाहे जो भी वह कमाए,
लेकिन दिल और रूह अपनी वह कभी न गंवाए,

बेटे को मेरे प्यार और दुलार दें,
पर इस प्यार से उसे बिगाड न दें..

बेसब्री का जोश सिखाएं मेरी औलाद को,
सब्र की तपिश से चमकाएं इस फ़ौलाद को...

सिखाएं उसे अपनी नीयत पर विश्वास करना...
फिर खुद सीखेगा वह, इंसानियत पर विश्वास करना...

माफ़ करिए गुरुजी, बहुत बोल गया... कितना कुछ मांग गया...
कीजिए आप से जितना बनता है... मेरे बेटे के लिये... बड़ा ही प्यारा है वह...

--योगेश दामलिंकन